Τα βάρβαρα

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Ηχολογά ο χαλκός, βροντά το σίδερο,

λαμποκοπά σπιθόβολο το ατσάλι·

ο Χάρος ανεμόφτερος ξεκίνησεν

υψώνοντας περήφανο κεφάλι.

Ηχολογά ο χαλκός και κράζ΄ η σάλπιγγα :

(ερήμωση, σφαγή, τρομάρες, θρήνοι…)

— Μίσος στο μίσος! γέμισε, ξεχείλισε

της έχθρας το πολύχρονο λαγήνι.

Το σίδερο βροντά· στρέψατε, βάρβαροι,

στα σκοτεινά, στ΄ ανήλιαγα λημέρια·

κρύψετε στο σκοτάδι, ξανακρύψετε

βαθειά τα ματοστάλαχτα τα χέρια·

Λάμπει τ΄ ατσάλι· στρέψατε στα Τάρταρα,

στα Τάρταρα τα μαύρα, ω Ταρταρίνοι!

Του ήλιου το φως εσάς δεν σας ορέγεται,

σας αποδιώχνει εχθρούς η θεία Ειρήνη.-

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 29 (1914), σ. 85.