Γιάννενα!

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Βαθειά οι πνιγμένοι ανάσαναν κ΄ εκόχλασε το κύμα

κ΄ εκρινοβόλησαν οι αφροί· το υγρό της λίμνης μνήμα

κρινόσπαρτος παράδεισος τη νύκτ΄ απόψε εγίνη

κι ανέβηκαν οι δεκαφτά με την κυρά Φροσύνη.

Σύρε, Φροσύνη, το χορό! Σφιχτά χειροπιασμένες

σ΄ ακολουθούν αχώριστες οι δεκαφτά παρθένες,

λαλούν αθώρητα βιολιά κι αναγαλλιάζ΄ η λίμνη

κι ο φλοίσβος της ακρολιμνιάς είναι τραγούδια κ΄ ύμνοι.

Είναι πικρές οι ενθύμησες και στάζουνε φαρμάκι·

μα στρέψε ιδές – καταδιωχτά φεύγουν οι βρυκολάκοι,

ο Αλή πασάς απόκοντα, με μιαν οχιά για ζώνη

τραβά τα γέρικα μαλλιά, τα γένεια ξερριζώνει.

ΚΙ αν σ΄ ερωτήσ΄ η λίμνη σου : – Γιατί, Φροσύνη, νοιώθω

στα στήθη μου αναγάλλιασμα, στα βύθη μου χαρά;

πες της : – Η Γαλανόλευκη, με τον αιώνιο πόθο,

φέρνει των Φώτων το Σταυρό που αγιάζει τα νερά.-

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 29 (1914), σ. 172.