Ισκαριώτης

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Κρίμα στερνό εσυντρόφεψε τα κρίματά σου τ΄ άλλα.

Την ώρα που εσπαρτάριζες απάνω στην κρεμάλα,

βιάστηκε ο ήλιος να κρυφτεί στη φλογερή τη δύση

τη μαυρισμένην όψη σου μην τύχει κι αντικρύσει·

κι όταν η νύχτα εχύθηκε κι ανέβηκε η σελήνη,

πίσω από μαύρο σύννεφον εκρύφτηκε κ΄ εκείνη·

κι όταν επρόβαλε η αυγή με μάτια νυσταγμένα,

χάρηκε που δεν εύρηκεν ούτε σκοινί ούτ΄ εσένα…

Κανείς δεν ξέρει τι έγινες· μα ένας διαβάτης ξένος,

που διάβηκε απ΄ εκεί δειλός και νυκτοπλανεμένος,

έλεγε, και διηγώντας το τρέμαν τα μέλη του όλα,

πως κάποιος μαυροφτέρουγος με μάτια φλογοβόλα

που γελαστός παράστεκε στη φοβερή θανή σου,

πήρε μαζί του φεύγοντας κ΄ εσέ και το σκοινί σου.-

Από τη συλλογή Το παλιό βιολί.