Η καμπάνα

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Με φωνή χαρούμενη, με γλυκειά φωνή

η καμπάνα εσήμαινε κάθε αυγή και βράδυ·

γελαστοί την άκουγαν όλοι οι Χριστιανοί

κ΄ έτρεχαν κοπάδι.

Μα της μαύρης μοίρας της ήτανε γραφτό

νάρθει κατ΄ επάνω της ξέστοχο λιθάρι!

Η καμπάνα εράγισε κ΄ έχασε μ΄ αυτό

της φωνής τη χάρη.

Εύθυμη και πρόσχαρη φθάν΄ η Πασχαλιά

και γελούν και χαίρονται κ΄ οι χαροκαμένοι!

Η καμπάνα η δύστυχη με βραχνή λαλιά

θλιβερά σημαίνει.

Ω καρδιά που σ΄ έπνιξαν πόνοι περισσοί

κι όνειρα σ΄ επλήγωσαν ψεύτικα και πλάνα

πες τα τα τραγούδια σου θλιβερά και συ

όπως η καμπάνα!

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 19 (1904), σ. 112.