Τα κοράλλια

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Θάλασσα, τα κοράλλια σου, που τα ζηλεύουν άλλοι,

δεν τα λογάριασα ποτέ και μήτε τα ποθώ·

έχ΄ η στεριά ένα δίκλωνο και ζωντανό κοράλλι

που μήτε τ΄ ονειρεύτηκες στο μαύρο σου βυθό.

Έχ΄ η στεριά ένα δίκλωνο και ζωντανό κοράλλι

που τα δικά σου όλα μαζί δεμένα σε ορμαθό,

θα ξεθωριάσουν άχαρα μπρος στα θερμά σου κάλλη

και ντροπιασμένα θα κρυφτούν στο μαύρο σου βυθό.

Χίλιες φορές τα φίλησα και τα φιλώ και πάλι

και λαχταρώ μερόνυχτα και κράζω όπου σταθώ :

— Θάλασσα, τα κοράλλια σου, που τα ζηλεύουν άλλοι,

δεν τα λογάριασα ποτέ και μήτε τα ποθώ.-

Από τη συλλογή Το παλιό βιολί.