Αι γυναίκες του Ομήρου

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Απ΄ τις γυναίκες σου, Όμηρε, δεν λησμονώ καμμιά,

από τη θεογέννητη του Μενελάου Ελένη

ως την καλή νοικοκυρά τη Ναυσικάα, που πλένει

τα κεντημένα της προικιά στην ακροποταμιά.

Μέσ΄ στους καιρούς απέμεινεν η μνήμη των πιστή,

γιατί όλες τις εγέννησεν η δύναμή σου η ίδιαּ

και σκλάβες και βασίλισσες, όλες φορούν στολίδια

τους διαμαντένιους στίχους σου, τυφλέ τραγουδιστή.

Μ΄ αν όλες είναι ξακουστές, κ΄ η κάθε μια τρανή,

η Πηνελόπη μοναχά, στον αργαλειό σκυμμένη

άγρυπνη υφαίνει ολημερίς, κι ολονυκτίς ξεφαίνει

της αρετής και τιμής στο ατέλειωτο πανί.

Γι΄ αυτό κ΄ εγώ στη δόξα τους τις άλλες παραιτώ

κι απ΄ όλες που ετραγούδησε η αθάνατή σου λύρα

την Πηνελόπη μοναχή μέσ΄ στην καρδιά μου επήρα

και πάντοτε μιαν όμοια της για ταίρι μου ζητώ.-

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 6 (1891), σ. 128.