Σαν όνειρο

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Κοιμάται η λίμνη ατάραχη, την νανουρίζουν θάμνοι

και τ΄ απαλό χεράκι σου μέσ΄ στα νερά της λάμπει·

και τόσο αυτή χαϊδεύεται στα δυο σου τα κουπιά,

που λες πως τ΄ αποφάσισε να μην ξυπνήσει πια.

Κοιμάται η λίμνη, σκεπαστή με μια ασημένια σκέπη,

κι όνειρο γλυκοθώρητο στον ύπνο της σε βλέπει.

Ποιος είν΄ εκείνος ο τρελλός σ΄ ανατολή και δύση

που βλέπει τέτοια ονείρατα και θέλει να ξυπνήσει;

Αχ! ξέρω εγώ ένα πέλαγο που δίχως να κοιμάται,

εσέναν΄ ονειρεύεται και σένα όλο θυμάται!

Δέρνεται μέσ΄ στα στήθη μου κι ακούω τα βογγητά του

και χύνονται απ΄ τα μάτια μου θολά τα κύματά του.

Κι όμως ενώ, κατάκοπο, ζωή απ΄ τον πόνο κλέβει

κι ολημερίς αγκομαχά κι ολονυχτίς παλεύει,

δεν θέλει, ούτε στοχάζεται ποτέ να κοιμηθεί,

μήπως και χάσει τ΄ όνειρο στον ύπνο το βαθύ.-

Από τη συλλογή Το παλιό βιολί.