Πηλός και πηλός

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Από τον ίδιο τον πηλό τη ζύμη του την ίδια

επήρ΄ ένας κεραμιδάς κι έπλασε κεραμίδια,

επήρε κ΄ ένας ξακουστός κι αλάθευτος τεχνίτης

κ΄ έπλασε στ΄ αργαστήρι του μια προτομή Αφροδίτης.

Τα κεραμίδια απανωτά ψηλά στη στέγη τώρα

τα δέρνει τ΄ αστραπόβροντο, το ξεροβόρι, η μπόρα·

κάτω απ΄ τη στέγη η προτομή σ΄ ολόφωτο σαλόνι

ακούει γλυκά παινέματα κι όμορφη καμαρώνει.

Κ΄ εζήλεψαν κ΄ εθύμωσαν και παραπονεμένα

τα κεραμίδια ερώτησαν : - Από την ίδια γέννα

δεν είμαστε κ΄ εμείς και συ; γιατί για σένα δείχνουν

τόση λαχτάρα και στοργή κ΄ εμάς μας απορρίχνουν;

Κ΄ η προτομή αποκρίθηκε : - Βλέπω τα βάσανά σας

και συμπονώ σαν αδερφή· μα τα παράπονά σας,

δίχως να χάσετε καιρό και δίχως να ντραπείτε,

στα χέρια που σας έπλασαν σύρετε να τα πείτε.-

Από τη συλλογή Το παλιό βιολί, 1909.