|
Πλεκτά τραγούδια του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924) |
|
|
|
14 |
|
|
|
Σταθήκαμε κ΄ οι δυο μπροστά σε κάποιαν
Αφροδίτη, άγαλμ΄ αλαφροσκάλιστο κι από τρανό
τεχνίτη. Τόσο ανυπόμονη ζωή της είχε δώσει
η σμίλη πούλεγες πως ανάσαιναν τ΄ ακίνητά της
χείλη και πως κρυφά ανοιγόκλειναν οι
μαρμαρένιοι αρμοί της για να κινήσουν ελαφρά τ΄ ασήκωτο
κορμί της. Τι χάρι πούχ΄ η ομορφιά και τι
ομορφιά έχ΄ η χάρι! Κυττάζοντάς το, αγάπη μου, τα μάτια
σου είχαν πάρει του πόθου την αναλαμπή, του ονείρου
την αχνάδα· τόσο γλυκά, τόσο όμορφα ποτέ δεν
τα ξανάδα, μήτε την ώρα του φιλιού που λάμπουν
λιγωμένα!… Και συ κυττούσες τ΄ άγαλμα κ΄ εγώ
κυττούσα εσένα.- |
|
|
|
Από την
ενότητα Πλεκτά τραγούδια |