Ρημάδι του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)
— — — — — — — —	Γιατ΄ είν΄ η στράτα θλιβερή και το ποτάμι βούρκος; Διάβηκε ο Χάρος, ο Χαμός, ο Χαλασμός, ο Τούρκος. Εδώ ήταν κάποτε χωριό, τι νάχει τώρα γίνει; Ο Τούρκος έβαλε φωτιά και τόφαγεν εκείνη. Και πού είναι η όμορφη εκκλησιά με τ΄ άγιο εικονοστάσι; Σ΄ αυτήν επρωτορίχτηκεν η φλόγα πριν χορτάσει. Και πούναι οι νιοί και πούναι οι νιές και του χωριού τ΄ ασκέρι; Σαν πρόβατα τους έσφαξε του τούρκου το μαχαίρι. Δεν κλαίω τη στράτα θλιβερή και το ποτάμι βούρκο, γιατί κ΄ εκείνη όπως κι αυτό δεν θα ξανάιδει τούρκο. Δεν κλαίω τ΄ αξέχαστο χωριό, γιατί κ΄ εκείνο πάλι ανάμεσ΄ απ΄ τις στάχτες του καινούριο θα προβάλει. Δεν κλαίω εκείνους που έσφαξε του τούρκου η άγρια λάμα, γιατ΄ είναι μάρτυρες και ζουν με τους αγίους αντάμα. Μόν΄ κλαίω την όμορφη εκκλησιά, που καίγοντας λιβάνι χρόνια και χρόνια επρόσμενε Ανάσταση να κάνει.-
	Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 30 (1915), σ. 25.