του Λάμπρου Πορφύρα (1879-1932)

Απρίλης ήταν, κι ήταν Κυριακή

σαν πήγαμε στο έρημο ακρογιάλι,

και δίπλα στ΄ άσπρο το σπιτάκι εκεί

στο στήθος μου έγειρες το αχνό κεφάλι.

Μέσ’ τη βαθιά εκεί πέρα σιγαλιά,

κρυφούς μαρτύρους είχαμε μονάχους

το πέλαγος, τ΄ ανήσυχα πουλιά,

τη βάρκα τη μικρούλα και τους βράχους.

Για την ωραία στιγμή τη μαγική

που σμίξαμε τα χέρια και τα χείλη

δεν το θυμάσαι; Ήταν Κυριακή

κ΄ ήτανε Δύση ρόδινη του Απρίλη.-

Περιοδικό Ποικίλη Στοά, Τόμος 15 (1912), σ. 579.