Χαιρετισμός προς το φθινόπωρον

του Αριστομένη Προβελέγγιου (1850-1939)

Μετά του θέρους την μονοτονίαν

και τον ανέφελον τον ουορανόν,

μετά τον του φωτός ωκεανόν

και την φαιδρότητα την αιωνίαν,

Μ΄ ευφρόσυνον ασπάζομαι καρδίαν

το πρώτο νέφος φθινοπωρινόν,

τον ήχον της βροντής τον μακρυνόν

και της βροχής την δρόσον την αγίαν.

Ούτω επλάσθημεν! ο σταθερός

της ευτυχίας ήλιος κουράζει

το σθένος της ψυχής μας παραλύων·

Ο πόνος μάς εγείρει ο σφοδρός,

όστις με νέφη την ψυχήν σκιάζει

και την κρατύν΄ εις βάπτισμα δακρύων.-

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 12 (1897), σ. 276.