ΑΓΓΛΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

Στo Φάληρο, σε λιόλουστη πλαγιά, σιμά στο ακροθαλάσσι,
τα μνήματα σειρές ανάμεσα σε πικροδάφνες,

— που 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να μας καμαρώσεις! —

με τους σταυρούς επ' ώμου ολάσπρους, φάλαγγα πυκνή,
και με λοφία τα κόκκινα άνθη από τις πικροδάφνες,

— που 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να μας κάμεις επιθεώρηση, —

σαλεύει ο μπάτης τ' άνθη πάνω απ' τα κεφάλια μας,
για την παρέλαση να ξεκινήσουμε, σταυρούς επ' ώμου,

— πού 'σαι καημένε Τσώρτσιλ, να μας δόσεις το παράγγελμα!

σαλεύει τ' άνθη ο μπάτης του Φαλήρου,

κόκκινα σαν καρδιές πού στάζουν αίμα, κρεμασμένες,

— πού 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να τα μυριστείς! -

μας μουρμουρίζει χαιρετίσματα από την Αγγλία,
το χώμα μας ιδρώνει στην ανάμνηση της,

— που 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να μας βγάλεις λόγο! —

οι ζωντανοί αραδίζουνε περιδιαβάζοντας,

γελάνε τα κορίτσια, ο μπάτης ανεμίζει τα μαλλιά τους,

—πού 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να τα λιμπιστείς! –

ο μπάτης ανεμίζει τα χρωματιστά φουστάνια τους,
καθώς περνάνε τώρα αγκαλιαστά με Αμερικάνους,

— πού 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να ζηλέψεις! —

όταν το κύμα υψώνει τ' αφροστέφανά του

ακούγονται παιάνες νίκης, βουή στη γλώσσα των Ελλήνων,

— πού 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, πού τους έλεγες ληστές, —

μας άνοιξαν τις αγκαλιές τους οι χρυσές καρδιές

κι εμείς προβάλαμε τις λόγχες στ' αγκαλιάσματα τους,

— που 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να τους δεις στα μάτια! —

εδώ 'μαστε θαμμένοι, όπως μας πρόσταξε η Αγγλία,
πικρή μας φέρνει ο μπάτης άρμη απ' την Αγγλία,

— που 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, είσαι στην Αγγλία; —

στέκουνε τρεμουλιάζοντας χλωμές η Τζόη κι η Φάνη,
στέκουν ουρά να πάρουνε ψωμί και κάρβουνο;

— που 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ να τις λυπηθείς! —

Α, τ' άρωμα απ' την άρμη και τις δάφνες του Φαλήρου
πόσο γλυκό 'ναι, μ' αχ! πόσο πικρό για τους θαμμένους! —

— πού 'σαι, καημένε Τσώρτσιλ, να μας κλάψεις!