του Σωτήρη Σκίπη (1881-1952)

Τις Σκιές των Σελλών εσυνάντησα

στο ιερό, το Δωδώνιο το Άλσος,

και απ΄ τα χέρια τους μέσα τα ολόγυμνα

κάποιο σπόρο – ω χαρά μου – τους πήρα.

Με φτερά Τυφωέως επέταξα

και στον κήπο μου εγύρισα νύχτα,

μυστικά προς τη βρύση τον έσπειρα

κι εκοιμήθηκα έναν ύπνο γαλήνιο.

Την αυγή μ΄ αυγινά κελαδήματα

ιερά κάποια μάγια, πουλιά,

με ξυπνήσαν επίμονα κι ύστερα

μες στον κήπο μου ευθύς μ΄ οδηγήσαν.

Μια Ιέρεια γλυκιά με χαιρέτησε

και μ΄ ονόμασε η Πέλλεια αδερφό της,

απ΄ το χέρι με πήρε και μούδειξε

τη Δωδώνια Φηγό προς τη βρύση.-

Από τη συλλογή Silentii dissolutio, Αθήνα 1903, σ. 31.