του Σωτήρη Σκίπη (1881-1952)

Καβάλλα επά΄ στον Κίνδυνο

Τον φτερωτόν πετάω

Ορμητικά κι αστόχαστα.

Οι παγωμένοι Πόλοι

Δεν με τρομάζουν.

Δε με σκιάζουν οι Άβυσσοι

Και οι πεντασκότεινοι Έρεβοι.

Μη με κλαίτε. Αυτοθέλητα

Στροβιλίζομαι ολότελα,

Ω αγοραίοι.

Εσείς νοικοκυρέψτε

Τη ζωή σας την πολύτιμοι,

Ω ανθρωπάκοι, ω αντρείκελλα,

Τω μαλακών παιχνίδια

Χεριών της Τύχης.

Δίψα με καίει για τ΄ Άγνωστα

Άσβεστη εμέ κι υψώνομαι

Σαν αητός. Τη Λιογέννητη

Ας συντύχω, κι ας καώ

Πλέρια απ΄ τον Ήλιο.-

Από τη συλλογή Κάλβεια μέτρα, Παρίσι 1909, σ. 50.