Σίβυλλα

του Σωτήρη Σκίπη (1881-1952)

A ma femme.

Ω Γυναίκα εσύ, Σίβυλλα!

Του Γιαλιστή μια νύχτα

Από το άντρο σου πρόβαλες

Το κρυφό, και πλανέθηκες

Σε μονοπάτια.

Σ΄ έναν βράχον εκάθησες

Μοναχή και με μάγια,

Γοητείες, ξελογιάσματα

Κι άλλα τέτοια, κατέβασες

Όλα τ΄ αστέρια.

Τα κατάπιες σα Λάμια!

Δε σε κάψαν τα δάκρια

Της Νυχτός· δε σε πρόκαμαν

Οι Δράκοι οι μυριομάτηδες,

Αλλοίμονό σου.

Ω Γυναίκα εσύ, Σίβυλλα,

Που κατάπιες τ΄ αστέρια,

Μες σε ποια καταχτόνια

- Πες μου εμένα, - θα πας

Ναν τα ξεβράσεις.-

Από τη συλλογή Κάλβεια μέτρα, Παρίσι 1909, σ. 29.