Χαιρετισμός

προς τον Γαβριήλ Ντανούντσιο

του Κωστή Παλαμά

«...Και μου έδινε την παρθένα και φλογερή ψυχή

των αντρειωμένων αγαπητικών που, μέσ΄ στα παραμύθια,

καβαλλάρηδες πρόβαιναν προς τις αποκοιμισμένες Πεντάμορφες...

...ω Ποιηταί, κατέχετε την υπέρτατην επιστήμη,

την υπέρτατη του κόσμου δύναμη· το λόγο.»

(Από τις «Παρθένες των βράχων».)

Στη χώρα της Ηλιόκαλης μαρμαρωμένης

(Χαίρε, ιερή Κορφή και ιοστέφανα πλάγια!)

Ήρθες, Υπέρκαλε, κ΄ εστάθης και διαβαίνεις,

και ρίχνεις το χρυσόλογο που λει τα μάγια.

Στο νικητήριον άρμα τους βαρβάρους δένεις,

με νέα μοσχοβολιά πέρα στη γη την άγια

Του Βιργιλίου τα κρίνα τα γοργανασταίνεις,

Και την πολύτροπη Ομορφιά μ΄ άφθαρτα βάγια

Στέφεις· και τα βουβά ω! τα βύθη των μνημάτων,

Ω! και τους ύπνους τους λευκούς των αγαλμάτων

Κάποιο ταράζει σιγομίλημα· διαβαίνεις,

(Απόμακρα με θάμπωσες!) και λίγο λίγο

ματιών γλυκοξημέρωμα σα να ξανοίγω

Στην όψη της Ηλιόκαλης μαρμαρωμένης!

21 Ιανουαρίου 1899.

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο πέμπτο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη»

Επιστροφή στην ανθολογία από το περιοδικό «Η τέχνη»