Excelsior!

Κρύο κρούσταλλο νερό τα ηλιοφρυμένα

χείλια θα ογράνει. Εβγενικιά ανθρωπότη

θα τους φιλέψει πλούσιο φαγοπότι.

Κορμιά από την πλήθια χάρη αλαφρημένα,

Αγάλματα θεών ζωντανεμένα

θ΄ αγναντέψουν στη Νίμπρο εκεί την πρώτη

της λεφτεριάς αστραφτερή λαμπρότη.

Τα στήθια θα χαρούν τα πονεμένα.

Και ανηφορούν οι βλάμηδες λεβέντες

στ΄ ατέλειωτο φαράγγι όλο χαλίκι

Μονοσκοίνι με γέλοια και κουβέντες.

Μα έχουν ποδάρια και καρδιές τσελίκι·

μα τους θεριέβει η ελπίδα του θανάτου

με τ΄ αγιασμένα δαφνοστέφανά του.-

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε –με μόνη υπογραφή το Μ.- στο τρίτο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη», με την ένδειξη 1895 σε παρένθεση,

και αργότερα στο περιοδικό Γράμματα της Αλεξάνδρειας.

Επιστροφή στην ανθολογία από το περιοδικό «Η τέχνη»