Μούχρωμα

Φυσάει τ’ αεράκι μ’ ανάλαφρη φόρα

και τες τριανταφυλλιές αργά σαλέβει·

στες καρδιές και στην πλάση βασιλέβει

Ρόδινο σούρουπο, ώρα μυροφόρα,

Χρυσή θυμητικών ονείρων ώρα

που η ψυχή τη γαλήνη προμαντέβει,

την αιώνια γαλήνη, και αγναντέβει

σα για στερνή φορά κάθε της γνώρα

αξέχαστη· ξανθές κρινοτραχήλες

αγάπες, γαλανά βασιλεμένα

μάτια ογρά και φιλιά και ανατριχίλες

και δάκρυα· πλάνα δώρα ζηλεμένα

της ζήσης που αχνοσβυέται και τελειώνει

σαν το θαμπό γιουλί που ολοένα λυώνει.-

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε –με μόνη υπογραφή το Μ.- στο έκτο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη», και αργότερα στο περιοδικό Γράμματα της Αλεξάνδρειας.

Επιστροφή στην ανθολογία από το περιοδικό «Η τέχνη»