Έστω, να επαναληφθεί για
εκατοστή πρώτη φορά
η σκηνή της αφίξεώς μου στη
Γένοβα
— είπε η σταρ στον
σκηνοθέτη, την ώρα που τοποθετούσε
το δεξί του μάτι ανάμεσα στα
τιμαλφή και τα νομίσματα του διαμερίσματος της μητρός του
Όμως θάθελα την ώρα που
κατεβαίνω από το πλοίο
με ολόσωμο πράσινο μαγιώ
κρατώντας μια ανθοδέσμη
από κόκκινες παπαρούνες, η
μπάντα του Αναμορφωτηρίου της Γένοβας
να παίζει το Κλαμπ των
Μοναχικών Καρδιών του Λοχία Πέπερ
Όμως θάθελα την ώρα που
κατεβαίνω από τη σκάλα του πλοίου
να περνά μπροστά μου βουβή η
βιαίως διαλυθείσα ταξιαρχία
των ανώνυμων ερωτικών του
ξενοδοχείου Δ' τάξεως Έσπερος
η Ένωση των Αμερικανίδων
Κυριών της Ισταμπούλ, ο πρώτος
εραστής μου πάνω σε
αναπηρικό καρότσι, η μάνα μου ντυμένη
όπως σε κείνη τη φωτογραφία
του γάμου της
Όμως θάθελα την ώρα που πατώ
στο χώμα της Γένοβας
τρεις οδοκαθαρισταί, ο
ξενοδόχος του Έσπερος, δημοσιογράφοι
του Πρακτορείου ψευδών
ειδήσεων ο Άγιος Σαμ να με υποδέχονται
με χαμόγελα, να μου ανάβουν
το τσιγάρο — King Size η 100 mm και να με ασπάζονται
Όμως θάθελα την ώρα που
συναντώ το Μάριο να πω «πόσο όμορφος είσαι σήμερα, Μάριο»
Κι έπειτα να πέθαινα σαν
ηρωίδα του Τσέζαρε Παβέζε που ξέχασε
να πάρει Veronal πριν
κοιμηθεί κι έτσι ποτέ δεν κοιμήθηκε
αλλά απλώς έπεσε στο κρεβάτι
του ξενοδοχείου το βράδυ
νομίζοντας πως βρίσκεται στο
Τορίνο τη βραδιά εκείνη
επίδειξης μόδας στο σπίτι
της Μομίνα πίσω από τα μπιλιάρδα και τον παλιό σταθμό
ξοδεύοντας ευγένειες,
χαμόγελα και τον πυρετό της λίμπιντο
Όμως θάθελα ο Μάριο να μη
μου πει λέξη
αλλά να φύγει πάνω σε μια
άμαξα για τη βόρεια
πλευρά της πόλης την ώρα που
δύει ο ήλιος
και όλα τα τζουκ-μπόξ του
λιμανιού παίζουν
ένα παλιό ξεχασμένο
ζεϊμπέκικο.
Από τη συγκεντρωτική δίγλωσση έκδοση «99 poems – 99 ποιήματα», εκδόσεις
Οδός Πανός – Σιγαρέτα 1999, που περιλαμβάνει 99 ποιήματα του Γιώργου Χρονά από
το 1973 έως το 1997 από τις συλλογές του Βιβλίο 1
(1973), Οι Λάμπες (1974), Τα Μαύρα Τακούνια (1979), Ο Αναιδής
Θρίαμβος (1984) και Κατάστημα Νεωτερισμών (1997). Η μετάφρασή τους,
στην αγγλική γλώσσα, είναι του Γιάννη Γκούμα.