Στον Λαπαθιώτη τη μικρή ωδή μου αυτή τη θλιβερή – Ασημάκης Βεϊνόγλου

Σύννεφο μαύρο ολόμαυρο, πουλιών πετά, σιμώνει

στο δέντρο ένα γλυκόλαλο αηδόνι τραγουδεί,

Σιωπά στην βάρβαρη. άγρια, κραυγή τους, αχ! κερώνει.

τρέμει το δόλιο σύγκορμο, πέφτει νεκρό στη γη.

Ηλιόχρυσο τον Φλεβαριού το γέλιο έχει ανθίσει.

τραγούδια ακουστήκανε απ τα μικρά πουλιά

και μόνο δεν ακούστηκε να ξανατραγουδήσει

τ' αηδόνι με την όμορφη κι ολόγλυκια λαλιά.

(1944)

Ποίημα γραμμένο αμέσως μετά την αυτοκτονία του Λαπαθιώτη, από τον μυτιληνιό ποιητή και μουσικό Ασημάκη Βεϊνόγλου (1866-1956), ίσως το τελευταίο που έγραψε. Δημοσιεύτηκε στο μυτιληνιό νεανικό περιοδικό «Λεσβιακά Γράμματα» τον Μάρτιο του 1944. Περισσότερα για το περιοδικό και για τον Ασημ. Βεϊνόγλου μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο του Κ. Μίσσιου, εδώ.

Επιστροφή